„Łachim ocknął się w trakcie ceremonii, Zobaczył nad sobą troskliwe spojżenie jednej z istot a także surowy wzrok ,skupiony na sobie , którym dysponowała druga istota. Na potęgę wielkiego Darada, Zaintonowała za pomocą Głosków, specjalnych otworów na bokach głowy.

Mamy wojownika!!! Będziesz strzegł od tej chwili naszego plemienia Duradanów. Mówiąc to przez tłum istot przeszedł szum. Uśmiechy i wiwaty zaczęły się tak nagle jak letnia burza. Już wiadomo było że druga istotka też będzie wojownikiem. W religii Duradanów cykl dorastania wiązał się nierozłącznie z określeniem przynależności istot danego roku. To był rok wojownika.

Łachim spojrzał przez okno w budynku i popchnał drzwi naprzeciw okna, machając do ludzi wzniósł włócznię przyozdobioną piórami mach-toga , stworzenia latającego mieszkającego w górach.

Moje imię to Łachim!! Krzyknął, a jego krzyk wzniósł się nad zebranymi.

Jakby na sygnał pomieszczenie obok otworzyło się i w drzwiach stanął drugi wojownik , którego postura wskazywała że wiele walk stoczył nim sięgnął po włócznię.

AAAAaaaarrrrrhhhh, wrzasnął. Ja jestem Karol, wojownik i witam Cię Łachimie!!!

Od tej chwili wiwatom nie było końca, istoty wpadły w wir świętowania i radości gdzie wiedziały już że ich plemię będzie chronione. 

Mijały lata i sopniowo Łachim zapominał wiecej i wiecej ze swojej przeszłości, stał się inteligentnym młodym wojownikiem  a gdy przyszedł czas na to by wojownicy duradanów pokazali do czego są stworzeni.,

Z racji tego że planeta Daranda krążyła w pewnej odległości od gwiazd nie posiadała ona cykli rocznych tylko dniowe. Jeden dzień miał jakieś 40 ziemskich lat. W końcu gdy Łachim osiągnął dzień nadszedł wielki mróz. Oczywiście wiązało się to z odległością planety od słońc jednakże pozwalało to drapieżnym Guahimom zapuszczać się na tereny dotychczas niedostępne  z racji płynącej wody na południe od miasta. Teraz rzeka płynęła leniwie w niektórych miejscach zastygając ubarwiając krajobraz wystającymi z wody połamanymi krami.

Skowyt i to tak donośny wydawany przez Guachimy rozniósł się ponad miastem. Istoty w tym Łachim wzniosły oczy do góry i pokiwały z dezaprobatą. – to będzie niezły cykl, powiedział mistrz ceremonii. Zawiało chłodem i zaczął delikatnie padać śnieg zasypując cieniutką warstewką ziemię i wszystko na niej.

 

 

 

Alkrog stanął najeżony tyłem do wentylacji a przodem do włazu w ,któ®ym ukazała się sylwetka sentinela. Ryknął i przystąpił do ataku. Wtem sentinel się zatrzymał i przeskanował pomieszczenie jakoby szukając czegoś i odwrócił się.

Co do cholery? Zapytała Gulina widząc skanującego cyborga, Alkrog też stanąl jak wryty zatrzymując się o cal od wielkiego oka wieńczącego korpus.

Sentinel przysiadł i złożył się do pozycji czuwającej i zastygł.

- procedura pilnująca wyłączona.! – głos rozbrzmiał po korytarzach opuszczonego miasta a nasi bohaterowie usiedli i odetchnęli z ulgą.

Nosz kurwa nie wierzę powiedział Magnus, jak to zrobiłaś?

- zastosowałam dwie szybkie procedury, pierwszą , ochrony bio organizmow  a drugą wyciszania podczas czuwania. Co teraz zapytał Magnus? Dotknął pancerza sentinela, zimna stal zmieszana z czymś co przypominało chitynę, wydała się miękka i pojawiło się zielone światło w miejscu dotknięcia.

- to normalne w pancerzach tego typu, usłyszał głos i w tym momencie zrozumiał że z racji przeznaczenia sentinela nie mógł on zrobić nikomu z tu obecnych zadnej krzywdy.

 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

 Jestem, wróciłem i postanowiłęm popisać. Mam wiele wolnego czasu i muszę przyznać że przyjemność sprawia pożytkowanie go w ten sposób. To w pewnym sensie walka z "żywiołem czarnej wody", w któej można się naprawdę utopić.  Dawno temu zarzuciłęm poprzedniego bloga. Był on jakby startowym i pewnym zetknięciem się z większą publicznością. Wiele się od tego czasu wydarzyło wiele dobrych i fajnych rzeczy także. Nie będę opsywał wszystkiego bo to nie pamiętnik ale skupię się na przemyśleniach jakie mam na tym etapie A.D 26.11.2025r. Zatem miłego czytania.
Czytaj więcej
Drodzy czytelnicy z racji tego że pisanie bloga jest w pewien sposób uzewnętrznieniem myśli i w pewnym sensie formą terapii dla mnie musze na wstępie Was przeprosić za potencjalne błędy skłądniowe . Jestem na etapie pisania samodzielnego, nie używając do tego AI lub ludzi przeze mnie zatrudnionych. Pisząc o terapii mam na myśli walkę z tym co kształtowało odrobinę moje przemyślenia. Na tym etapie mogę powiedzieć że udało mi się zamknąć ją w szklanym słoju skąd spoziera na mnie nienawistnym wzrokiem,  Pogodziłęm się z wieloma rzeczami w życiu i mogę śmiało powiedzieć że patrzę na świat z innej perspektywy. Nie ruszają mnie żadne małostkowe spory, sprawy i małomiasteczkowe opinie ludzi ,któym się wydaje że wiedzą wszystko. Dostrzegłem w tkance ludzkiej psychiki pewne rzeczy ,któe są naprawdę do wyeliminowania aby nam wszystkim żyło się lepiej.  Urodziłem się w Polsce, jeśli miejsce narodzin determinuje człowieka to powinienem być zawistny, przywiązany do ziemi na któej mieszkam....
Czytaj więcej

Początkowy fragment mojej książki

    Obudził się, w zasadzie nie można było tego nazwać przebudzeniem, raczej silny blask w twarz uświadomił mu ze juz nie znajduje się w ciemnym pomieszczeniu domu okupowanego przez Rosjan gdzie na ochotnika zgodził się wraz z kolegami brać udział w operacjach wojskowych armii Ukrainy. Skąd ten blask pomyślał, sięgając do pasa by odruchowo sięgnąć po Glocka. Gdzie pas, gdzie moje o fak... Witamy w przejściu, powiedział ciepły bezosobowy głos. Najpewniej spodziewałeś się innego powitania. Teraz przygotuj się na transfer bo nie ma co zwlekać.   Ale jaki transfer?! Gdzie ja jestem!? Co to za "przejście" zapytał Karol   .     Zapomnij to imię bo i tak nie będzie Ci już do niczego potrzebne. Błysk światła i znów ocknął się wrzeszcząc w niebogłosy. Kurwaaa ale tu ziiimnooo , co to za śluuuz!? Zabierzcie mnie z tąd. To wszystko w uszach ludzi zgromadzonych dookoła jawiło się jak kwilenie niemowlęcia.     Proces resetu zakończony ,powie...
Czytaj więcej